‘Plannenmakers WEC blind voor rode vlaggen, de bouw moest doorgaan’

Sinds 1992 zet Anton Lergner uit Baflo zich in voor de zeehond, staat in dit achtergrondverhaal op RTV Noord.

Hij begon ermee in de tijd dat de zeehondenpopulatie in de Waddenzee zich op een dieptepunt bevond. Anton was met zijn schepen de Noordster en Boschwad veel te vinden op het wad, vaak in de buurt van het onbewoonde eiland Rottum.

‘Altijd als ik een zieke zeehond aantrof nam ik hem mee naar Lenie’, vertelt Lergner. In haar zeehondenopvang in Pieterburen lapte ’t Hart het dier op. Wanneer het eraan toe was bracht Anton het in een kist aan boord richting vrijheid.

Het was ook in een tijd dat de toegang tot de Zeehondenopvang nog gratis was en later één gulden kostte. Lergner: ‘Ga je nu met je kinderen naar het WEC dan ben je evenveel kwijt als aan een kar vol boodschappen. De kosten zijn gewoon te hoog. Daardoor komen de mensen niet. En dan ga je in een spiraal naar beneden.’

Lergner is nog altijd nauw verbonden aan het WEC, waar de zeehondenopvang uit Pieterburen naartoe is verhuisd. Met zijn Wadstruner is hij de vaste man van het WEC voor het uitzetten van herstelde zeehonden.

Hij ziet het WEC als een prachtig modern zeehonden-ziekenhuis met internationale allure. Maar hij vindt het ook een ’prestigeproject van tientallen miljoenen’. Dat het WEC met de huidige bezoekersaantallen overeind te houden is, daar gelooft Lergner niet in.

Zeehondenman Lergner staat niet alleen met zijn zorgen. ‘Het was natuurlijk wel een risicovol project’, reageert Roelf Torringa, raadslid voor Gemeentebelangen in gemeente Het Hogeland. ‘Het was ook niet voor niets dat de gemeente om garanties is gevraagd.’

Raadsfracties reageren terughoudend, omdat in februari voorlopig geheimhouding is afgesproken binnen de gemeente. Meestal gebeurt dat als er mogelijk financiële belangen worden geschaad als iets voortijdig in de openbaarheid komt.

Lees het hele verhaal bij RTV Noord.